ЭЛЕГИЯ
Қоңыр қақпа. Қоңыр үй. Қоңыр есік,
Тыныш аула, қалғандай өмір өшіп.
Есеңгіреп қарарсың ескі таныс,
Есігіңді мен ашсам еңіретіп.
Қуанып та, бір жағы секемденіп,
Бірер сәтке тұрарсың бөтенденіп.
Дір-дір етіп, моторы тұрған өшпей,
Бір дүр етіп көлігім кетер желіп.
– Мені тастап кетті анау...
– Амансыз ба?!
– Тіреледі неге осы жан алқымға?
– Түн жарым ғой...
Қайтерсіз, қонарсыз да.
Шәйін қамдап, үн-түнсіз сылаң қағып,
Отқа апарып қояды құманды алып.
Жалтаң-жалтаң қараймын жан-жағыма,
Жау үйіне келгендей күмәнданып.
Сарғайтады ол жанымды одан әрі,
Шамын жақпай...
Екі тал шырақ жағып.
Құшақ жайып, мың сүйіп, құмарланып,
Түн өтеді. Таң атар қылаңданып.
Жақсы көрем мен сені жас баладай,
Ағарса да шашың сәл шұбарланып.
Хош бол енді қоңыр үй. Еңіре есік,
Жас емеспіз. Барады өмір өтіп.
Одан бері...
Мен сені сағынғам жоқ,
Көңілім тоқ. Жүрмін ғой желіп, есіп.
Менің де бір елейтін ерім бар деп,
Жүрген шығар байғұстың көңілі өсіп.
...Суытады көп түндер көңіліңді,
Суық жұлдыз аспанда жанып, өшіп...