20.07.2022
  77


Автор: Баян Тіленшина

Сен

Көңіліме тыным бермеген,
Күн өткен сайын өрлеген.
Бетімде ұят боп дуылдап,
Бусанған бірге терменен.
Тау бұлақты күлкіңмен,
Тазартып бойды сілкіген.
Мұз жүректі ерітіп,
Меруерт тамшы іркіген.
Құдіреттен кем көрмеген,
Қиынға бір дес бермеген.
Мыңнан тұлпар туылып,
Сағымдай күн-түн көлбеген.
Нар мінезді алыбым,
Санамда дара қалыбым,
Аспанға ұстын секілді,
Тірлікте сенің барлығың.





Пікір жазу