Болжау
Еркіменен балалық пәк сананың,
«Анашым» деп жазды алғаш қаламым.
Қабағыма түскен сәтте реніш,
«Әке» деген сөзден таптым сүйеніш.
Жігіт болып жүрген шақта жалындап,
Ғашықтықтан жүректе мұң қалыңдап.
Нарқы қымбат мендегі асқақ ой-арман,
Қызға деген іңкәрліктен оянған.
Одан кейін орындалмай тілегім,
Көп жыладым көкаяз боп жүрегім.
Өз жарамды өзім жалап жазып ап,
Бөлтіріктей ұлыдым кеп азынап.
Азуымды айға білер сәтімді,
Күттім ұзақ...
Жұрт таныса атымды, -
Деген оймен түн ұйқымды төрт бөліп,
Қанжығама бір шумақ жыр бөктеріп,
Жолға шықтым Темірқазық бетке алып,
Қол бұлғады шырамытып көп халық.
Ай астына алып ұшты арманым,
Артта азап, мұнартады алда мұң.
Ақыныңнан текке жұртым түңілме,
Сырын түсін жүрегіне үңіл де.
Тү-у Ғарыштан түп жусанның түбіне,
Жұлдыз болып ағып түсем түбінде...