Клеопатра
Ачылып көргөзмө жай баяналуу,
Аз эмес андан бери үч жыл бүтөт...
Калың топ шашылабыз күүлдөгөн
Каныша табытында бизди күтөт.
Айнек табыт. Ал жатат бейчырайлуу,-
Өлүүсү, тирүүсүнөн күмөн берген...
Көпчүлүк ал жөнүндө күбүр-шыбыр
Айтылат айың сөздөр түгөнбөгөн.
Ал сездирет созулган калыбында -
Түбөлүк эстен чыгып көшүлөрүн.
Жылан чагат шашылбай жайбаракат
Анын жансыз керсары көкүрөгүн.
Көөсөр жанмын көгөрткөн көздүн алдын,
Айрылгам саткын болуп курдашыман.
Келдим мында... Көрүш мага зарылдыктай
Карайм аны узуну-туурасынан.
Карайт ар ким... табыт көңдөй болбогондо
Заты жатса доордун түпкүрүнүн,
Угат элем бир эмес нечен ирет
Чирик ооздун текебер “үшкүрүгүн”:
“Канышасы болчумун Египеттин,
Качанкы кеткен доорго мен байланып...
Гүл чачкыла, сыйынып мага улам
Күкүм болгом мен азыр күлгө айланып.”
Кул болчумун мен анда Египетте,
Куштар кылган сен анын канышасы...
Акын болуу тагдыры буйруп мында
Мен азыр акындардын падышасы!
Байкачы табытыңдан... Сага арзып
Орустун Римге окшоп башы айланат.
Мени да Цезарь менен бирдей коер
Тагдырдын түбөлүктүү ташы айланат.
Үн чыкпайт... Карап турам, ал тыңшабайт,
Добуш бар көкүрөктө дирилдеген.
Жаткансып жука көйнөк дем чыгарып
Шыбыр сөз мага жетет билинбеген:
“Мен анда чагылгандуу жамгыр төксөм,
Мен азыр ызгаар чачам аео болбойт...
Мас акындын көзүндө жаш айланса
Мас сойкунун көзүндө күлкү ойнойт!”