Самұрық. Бәйтерек және Астана
Беу, Самұрық!
Ұя сап, жер шегіне,
Жалғыз түп бәйтеректің өркеніне.
Алтыннан жұмыртқаң бар,
Қалып едің сүйікті ертегіде.
Дүние-ай,
Сол жалғыз жұмыртқаңды
Жылда жалмап айдаһар құныққан-ды.
Дауылдатып, сағынып жеткеніңде
Ұяң бос!
Ұлып қалдың...
Содан,
Алысып жалмауызбен,
Тұқымыңды тұз қылған қанды ауызбен
Жеті күн, жеті түн бойы шайқасып,
Жеңіп шықтың ертеңге жалғау іздеп.
Бұл сенің ғана жеңісің емес еді,
Зұлымдықтың сөгілген көбесі еді.
Бабаларым қалдырған ертегі етіп
Бостандықтың көрінген төбесі еді.
Бұл сенің ғана жеңісің емес еді!
Содан бері,
Жылдарға жыл жалғасып,
Бәленбай жүзжылдық кетті алмасып.
Сол бәйтерек,
Сол алтын жұмыртқамен
ХХІ ғасырға жетті арбасып.
Өмір түсті өзінің сабасына,
Сарыарқада,
Есілдің жағасына
Азат елдің орнатқан астанасы.
Тыныштықтың айналды қаласына.
Сол қаланың орталық алаңында,
Баяғы бәйтеректің дарағында.
Самұрықтың сары алтын жұмыртқасы
Жарқырайды нұр шашып тарабына.
Жаңа Астана!
Орнаған жер көгіне,
Жаңа өмірі ұқсайды ертегіге.
Бәйтеректің нұрымен армандарын
Жалғастырған жаһанның өркеніне.
Жаңа Астана күллі әлем назарында,
Айналған бейбітшілік базарына.
Ертегідей өмірді бейнетіне
Жаратқан бере салған қазағыма.