Жамбыл, Сталин және біз
Тас тұғырға байланып,
Тас ғұмырға айналып,
Отырмысың ойланып –
Тағдыр кетті қайда алып?
Орып ойдың пішенін
Саған жиі келем, шал.
Аруақты кісі едің,
Аузыма өлең сал.
Гомер дейді ел сені,
Бірақ Гомер емессің.
Теңіз жырдың өлшемі
Саған өзі теңессін.
Ішінде елең-алаңның
Төте жолды таптың, шал.
Көсем емес заманның
Арқасынан қақтың сәл.
Толықсыған ақылдың
Толып болған кезі еді.
Тоқсандағы ақынның
Тобық болған кезі еді.
Тағдыр деген зұлымнан
Тықыр келіп іргеңде
Майдандағы ұлыңнан
Хабар күтіп жүргенде,
Арманыңды жалғамай
Арманда өтсе Алғадай
Қайтушы едің қарғамай,
Арман, арман, арман-ай!
Адыра қап арманың,
Өртенген соң арманың,
Адамды да қарғадың.
Заманды да қарғадың.
Өртенгенін өзегің
Сеземін мен, сеземін.
Сүйінбайдың көзі едің,
Сұңғыланың өзі едің.
Қайдан ұқсын етікшің
Ішіңдегі қыжылды.
Теріс қарап кетіпсің
«Ұрайын,– деп,–қызыңды».
Сөзіңді иттей қақшыды
Керегінде Сталин.
Ит жейдедей апшыды
Қалбаңдаған қысқа күн.
Даусың асқақ естілді
Сөзін айтсаң кеңестің.
Түсінбедің ешкімді,
Түсінбеді сені ешкім.
...Сүңгісі емес, сүйменнің
Ұңғысы да кінәлі.
Саған тілі тигеннің
Кесіледі тілі әлі!