meta charset="utf-8"> Қазақша портал

  13.07.2021
  501


Автор: Сарыбаев Қаныбек

МЕНІҢ СҮРГЕН ӨМІРІМ…

Менің сүрген өмірім қандай қиын,


Қалай жұмыс істеген талмай миым?


 Күнде қалған мен өзі көне тулақ,


Илегенмен тепкілеп, қанбайды иім.


Алыстаған арманым мазамды алды,


Күннен-күнге елесі ажарланды.


Сағынышым сағыздай шайнағанда,


Қанға бөккен жүректе не жан қалды?


Әділдікпен айнымас туыс едім,


Әділдікке әуестің туы – сенім.


Сол Туымнан айрылу күйігінен,


Өлгеніме қарамай у ішемін.


Үзілгенде күнәдан сау бұтағы,


Дауылыңды ағаш та дау тұтады.


Жағаласып жауыммен жүргенімде,


Уақытым бесінге ауды тағы.


Тұра бермес өзгермей мүлде бұл шақ,


Жауа бермес басыма күнде бұршақ.


Мінезіндей табиғат анамыздың,


Бірде қатқыл өлеңім, бірде жұмсақ.





Пікір жазу