Арманың ада болмас арна сенің,
Туған жер, сірә сенің бар ма шегің?!
Сен үшін қызыл аяқ қырды кезіп,
Жалаң аяқ....

Қаласың кірсең бір жасап,
Тұра алмас бақтар сыр бүгіп.
Сал самал өнін шырқаса-ақ
Шыға бір келер дүрлігіп.
Думанға....

Үрейлі сенің атың «Барсакелмес»,
Тұрады көз алдыңда қаншама елес.
Қысса да қандай сындар қыспағына,
Адамның жақсы үміті аңсауы өлмес.
Надандық санасы сап шырмауына,
Жылдардың жол....

Бір көргеннен адам сыры байқалмас,
Байқаймын деп бәлкім ешкім айта алмас.
Кей жандар бар ұйып тұрған қатықтай,
Анау-мынау қозғағанға....

Жүрегіме жақын сенің есімің,
Әкем десем, анам десем несі мін.
Жарқыраған көк тасында көшеңнің
Ізі қалған Сәкен бөтеңкесінің.
Жамбыл жыры аспаныңда жаңғырып,
Әуеніне кетті....

О, адамдар, біргемін мен сендермен,
Ықыласыңа еш нәрсені теңгермен.
Сендер менің бақытымның бұлағы,
Сендер менің дарыныма жел берген.
Өздеріңмен өмір шыңын бірге астым,
Жарты құртты бөліп....

Өтті ғой, сәулем, ай талай,
Көрмедім қанша өзіңді.
Қайталай берем, қайталай,
Сүйемін деген....

Ұлы Абайдың жас ұрпаққа: "Атаның ұлы болма, адамның ұлы бол" деп өсиет калдырғаны белгілі.
Әрине, бұл жерде өз атына лайық, ізгі, мейірімді, өзгелерді қадірлейтін, өз мүддесін қоғам мүддесімен ұштастыра алатын, өзі үшін де, өзгелер үшін де еңбек ете білетін, өз құқығын қорғап, өзгелердің кұқығын сыйлайтын, өмірден кеткен соң артына жақсы сөзі мен ісін қалдыратын адам туралы әңгіме болып отырғаны....