Кіммін мен? Қиал болып қалдымба? Қайда сол шақ, ата-анамның қасында. Ештемені ойламай ойын,күлкі бәрі болды шынайы, Кәзіргісі өтірік бір көріністін бейнесі.
Ойламадым үлкен кісі болам деп, Мұңға баттым өміріме...
Кеңдік. Биіктік. Тереңдік. Осынау бір-бірінен ажырамас үш ұғым арқылы Абай жырындағы, Абай сөзіндегі ұлылықты ұғып, ұрпаққа ашып айтамын, не биікке шығамын, не тереңге бойлаймын деген адамның өзі жоғары шықса, басы айналары, төмен түссе, тұңшығары анық. Өйткені, Абай рухы аспандай асқақ, қара жердей қасиетті, ақын ойы қазақтың кең байтақ даласындай барлық құпия сырын ішке түйіп жатыр. Абайдың бір өзі – тұтас әлем және көрінгенге ашыла бермейтін, қалтарысы көп жұмбақ әлем, зерттелмеген мұхит, игерілмеген ғарыш. Абай және Мен. Абай – ұлы, кемеңгер....
Ай қараңғы аспанда түн емес пе, угай-ай, Жақсы әйелдер өмірде гүл емес пе, угай-ай. Қыздар гүл-гүл болғанда, жігіт бұлбұл, угай-ай, Бұлбұл қонып гүліне түнемес пе, угай-ай.
Угай-угай - әніміз, Арпа, бидай дәніміз. Угай-ай деп ән салсаң, Келіспей ме сәніміз.....