Мен жырламаймын,
Сырласамын.
Сыры бар замандаспен мұндасамын.
Асыққан уақытпен,
Адымымды
Абайлап, анда-санда бір басамын.

Көгендеп жыр қосағын,
Келмейді жыр....

Қалай-қалай соғасың, қан жүрегім?!
Соғасың, әлі өмірің бар білемін.
Дем ала ғой, байғұсым, дем ала ғой,
Бұл тірлікте құмарым қанды менің.

Мазалама кеудемді, ойнақ салып,
Хал жоқ менде....

Білем...
Білем...
Сендерді, туыстарым!
Өзімсініп дұрыс қой ұрысқаның.
Көкпар тартсаң өзімді — өздерің біл,
Жырларымда болмасын жұмыстарың!

Жырым менің - өзімнің асау жаным,
Іздемей-ақ қой оның....

«Басым ауырып тұр» деп «тебініп» шыға келетін әйелдер еркектерге ұнай қойсын ба? Әсіресе, некелі жарын құшқысы келетін еркектердің көбі ондай «еркелікті» көтере алмай қала береді. Жатын бөлмедегі ұрыстың бір себебі де осыдан туындап, ол жол-жөнекей тұрмыстағы кейбір материалдың кикілжіңге ұласып, арқасы дауға айналып кететіні де бар.

Ал оны болдырмау – тек әйелдің ғана еркінде емес, еркектер де аздап күш салып отырмаса болмайды. Әйел бала табуға да, отбасының күтімін жасап, ағайын-туғанның арасындағы байланысты ұстап отыруға да, жұмысын....

Сарнайды бүгін жел неге,
Жапырақтар сыңсып тулайды?
Күңіреніп бүгін көл неге,
Соқтығып мұнша....

Бір азғана жыл өтті
Мен қалада жүргелі.
Елді көріп кетемін
Екі жылда бір келіп.
Ауыл байғұс мінекей,
Бала жастан көз көрген!
Азғана жыл....

Әлди-әлди, ақ бөпем,
Ақ бесікке жат бөпем!
Жылама, бөпем, жылама,
Жілік шағып берейін,
Көк ала иттің құйрығын
Жіпке тағып....

Шатынайды, тыста аяз,
Қызыл шұнақ үскірік,
Қылшылдайды жаландап,
Зәрлі деммен ысқырып.
Ұшан-теңіз қалың қар -
Жерді басып....

Жүген-құрық тимеген,
Жасынан ноқта кимеген
Алты жасар асауды
Ұстап міндім далада.
Ақырды асау -
Жаңғырды дала.
Тулады, орғыды....

Сөйлей көр, тіл мен жақ,
Сөзіңнің бәрі хақ.
Парыздай міндетің -
Қалқаны мақтамақ...
Мамық төс, ақ тамақ,
Бұраң бел, құшсақ нақ.
Үлбірек екі ерін,
Бейне гүл....