{title}
Новость отредактировал: {editor} - {edit-date}
[edit-reason]Причина: {edit-reason}[/edit-reason]
object(Exception)#28 (7) {
["message":protected]=>
string(21) "No Body element found"
["string":"Exception":private]=>
string(0) ""
["code":protected]=>
int(0)
["file":protected]=>
string(115) "/var/www/www-root/data/www/zharar.info/engine/classes/PhilGale92/vendor/philgale92/docx/src/PhilGale92Docx/Docx.php"
["line":protected]=>
int(97)
["trace":"Exception":private]=>
array(10) {
[0]=>
array(6) {
["file"]=>
string(115) "/var/www/www-root/data/www/zharar.info/engine/classes/PhilGale92/vendor/philgale92/docx/src/PhilGale92Docx/Docx.php"
["line"]=>
int(58)
["function"]=>
string(10) "_loadNodes"
["class"]=>
string(19) "PhilGale92Docx\Docx"
["type"]=>
string(2) "->"
["args"]=>
array(0) {
}
}
[1]=>
array(6) {
["file"]=>
string(115) "/var/www/www-root/data/www/zharar.info/engine/classes/PhilGale92/vendor/philgale92/docx/src/PhilGale92Docx/Docx.php"
["line"]=>
int(313)
["function"]=>
string(5) "parse"
["class"]=>
string(19) "PhilGale92Docx\Docx"
["type"]=>
string(2) "->"
["args"]=>
array(0) {
}
}
[2]=>
array(6) {
["file"]=>
string(65) "/var/www/www-root/data/www/zharar.info/engine/modules/wordphp.php"
["line"]=>
int(49)
["function"]=>
string(6) "render"
["class"]=>
string(19) "PhilGale92Docx\Docx"
["type"]=>
string(2) "->"
["args"]=>
array(1) {
[0]=>
string(4) "html"
}
}
[3]=>
array(4) {
["file"]=>
string(73) "/var/www/www-root/data/www/zharar.info/engine/classes/templates.class.php"
["line"]=>
int(420)
["args"]=>
array(1) {
[0]=>
string(65) "/var/www/www-root/data/www/zharar.info/engine/modules/wordphp.php"
}
["function"]=>
string(7) "include"
}
[4]=>
array(4) {
["function"]=>
string(9) "load_file"
["class"]=>
string(12) "dle_template"
["type"]=>
string(2) "->"
["args"]=>
array(1) {
[0]=>
array(2) {
[0]=>
string(78) "{include file="engine/modules/wordphp.php?doc=office&news_id=15877&limit=300"}"
[1]=>
string(61) "engine/modules/wordphp.php?doc=office&news_id=15877&limit=300"
}
}
}
[5]=>
array(4) {
["file"]=>
string(73) "/var/www/www-root/data/www/zharar.info/engine/classes/templates.class.php"
["line"]=>
int(1222)
["function"]=>
string(21) "preg_replace_callback"
["args"]=>
array(3) {
[0]=>
string(33) "#\{include file=['"](.+?)['"]\}#i"
[1]=>
array(2) {
[0]=>
object(dle_template)#7 (19) {
["dir"]=>
string(58) "/var/www/www-root/data/www/zharar.info/templates/green2021"
["template"]=>
string(1427) " Новость отредактировал: {editor} - {edit-date}{title}
[edit-reason]Причина: {edit-reason}[/edit-reason]Қазақ тілі 2 сынып 8 бөлім Саяхат Ұшу аппараттары туралы не білемін ДИДАКТИКА
Соғыс қалдырған сызат
Он бес одақтас мемлекетке ортақ мерейтой болған Ұлы Жеңіске биыл 72 жыл толғанымен, бұл мерекенің тойланып келе жатқанына 55 жыл. Себебі, біреу білсе, біреу білмес соғыс біткен алғашқы жылдары КСРО басшылығы «майдангерлер соғыстың зардабын ұмытып, халық соғыс психологиясынан арылуы керек» деген ұстанымда болып, 17 жыл қатарынан Жеңіс күні тойланбаған екен. Дегенмен, Отан үшін төккен қанның есесіндей жеңіс көңілге медеу демесең, қаншама адамзатты қан қақсатып, ет жақынынан айырған қасіретті жылдарда есеңгіреген халық оңайлықпен соғыс психологиясынан арылмасы анық еді.
Сұрапыл соғыс қазақ халқы үшін де 5 жылға созылған өте үлкен, аса ауыр сын болды. Осы жылдарда бір отбасыны күйретіп, бір емес, бірнеше азаматынан айырған жағдайлар да аз болмады. Осындай оқиғалардың бірі Ақбай ауылында орын алған. Бір жылда, бір жанұядан төрт бірдей ағайындылар атап айтқанда, Санаев Өтебай, Айтжан, Ален, Айтмағанбет майданға аттанған екен. Өкініштісі, ағайынды азаматтардың екеуі ғана елге оралыпты.
Санаев Өтебай 1947 жылы елге оралып, екі жылдан кейін қайтыс болған. Келіні Қағаз Санаеваның естелігінде Өтебайдың жары Жансұлудың айтуынша, қайтып оралғанда күйеуінің денесінде оқтың бытыралары болған. Осы денеде қалған оқтың себебінен алапат ажалдың ордасынан аман келгенімен, ғұмыры ұзақ болмапты. Өтебайдың екі қызы (Ұшыға, Бақтылы) және бір ұлы (Мұхтар) қалған. Соғысқа кетерінде Ұшыға менен Мұхтар қалған. Соғыстан оралғасын Бақтылы есімді қызды болыпты.
Санаев Ален де елге қайтып оралған. Үш ұлы мен бір қызы қалған. Екі ұлы дүниеден өткен. Ал Миткіл есімді қызы мен Бақытжан есімді ұлының көзі тірі. ..... Қаңғыбастың өкініші
Анашым! Мені адамдар үнемі «Қаңғыбас» деп мүсіркейді. Мына бір қараң қалған өкініштерден ғана тұратын өмірім маған ұнамайды. Қызық, ә? Ешкімнен де төмен тұрғым келмейтін еді ғой. Ал мына жүрісім не? Неге тұйыққа тірелдім? Неге тығырықтан шығар өзге жол іздемедім екен?
Апталдай азаматтың бір шиша шөлмектің алдында соншалық төмендегені не деген аянышты еді...Сол бір құрығыр шөлмекті қолыма алған күнімді қарғыс атсын. Иә, расымен ол менің бар қайғымды, бар қиындығымлы ұмыттырды. Таңертең тіптен өз үйіме қалай келгенімді білмейтіндей жағдайға да жеттім. Сіз де, Балым да, бар жанашырым да маған бар ақылдарын үйіп – төкті. Сонда да мені шайтанның суынан өзге ештеңе қызықтыра қоймады. Қаншама жақындарыма айтқан сөздерім есіме түсе қалса, кірерге тесік таппаймын. Ал он жыл отассақ та, бірде – бір рет шәй десіп көрмеген жан жарым Балымға қол көтергенім тіптен иттік қой.
Байғұс анам... Қолынан түк келмейтін, жігерсіз ұлыңды кеше гөр. Мен сізді ең бақытты ана етемін деп жүріп, ең сорлы ана еттім-ау. Сізге көрінуге бетім де жоқ. Есіңізде ме? Сіз кезінде «жас болса да бас болып, әкесінің жоқтығын білдіртпей, мені алақанына салып бағып отыр» деп көрші әйелдерге жер-көкке сыйғызбай мақтаушы едіңіз ғой мені. Соны есіме алсам, өзегім өртенеді. Сіз сеніп едіңіз ғой маған. Ал мен не істедім?
Тентек ініммен бір көрісіп сізді тапсырғым келеді. Менің орныма ең бақытты ана ет, сенің қолыңнан келеді дегім келеді. Бірақ мына түріммен ініме қалай көрінемін. Мені көрсе шошынатын шығар. Айтпақшы, өткен жолы оны базардың маңына көрдім. Баяғы тентекті емес, ересек азаматты көргендей болдым. Есейіп кеткендей ме өзі? .....